[SF] Another Love
posted on 30 Jan 2008 21:24 by hambaster in aboutXiah
"นายเป็นอะไรมากรึเปล่า ยูฮวาน" เสียงทุ้ม เอ่ยถามผู้เป็นน้องขึ้นในเช้าวันหนึ่ง ภายในห้องนั่งเล่นของบ้านปาร์ค
"ครับ?" ยูฮวานหันหน้าไปมองปาร์คยูชอนผู้เป็นพี่อย่างไม่เข้าใจในคำถาม
"ก็ดูนายอารมณ์ดี หน้าตาระรื่นแปลกๆ" ยูชอนเอ่ยราวกับจะเสียดสี
"ไม่อยากจะบอก" ยูฮวานหัวเราะ ทำหน้าทำตาเจ้าเล่ห์ "ผมจีบเด็กน่ารักๆคนหนึ่งติดน่ะ"
"ไปหลอกผู้หญิงเค้าอีกแล้วล่ะสิ" ยูชอนหัวเราะหึ ก็น้องชายคนนี้เคยรักใครจริงที่ไหน วันๆมีแต่ม่อผู้หญิง ไม่เคยจริงจังกับใครสักคน ทำผู้หญิงร้องไห้มาแล้วนักต่อนัก
"เปล่านะ คนนี้ผมจริงจัง" ยูฮวานพูด "แล้วอีกอย่างเค้าก็เป็นผู้ชาย"
ยูฮวานอึ้งไปกับคำพูดของน้องชาย เจ้านี่มันเจ้าชู้ก็จริง แต่ไม่นึกว่าจะเอาดะทั้งผู้หญิงผู้ชายแบบนี้
"อย่าทำหน้าแบบนั้นน่า" ยูฮวานหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าเหมือนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของผู้ป็นพี่ "เอาไว้ผมจะพามาให้พี่ดู"
"หวัดดีครับ ผมคิมจุนซู" เสียงเล็กแหลมราวกับผู้หญิง ยิ่งใบหน้าสวยน่ารัก ผมสีน้ำตาลอ่อนระต้นคอ แถมร่างเล็กบอบบางแบบนี้ ยูชอนเข้าใจในทันทีที่เจอคิมจุนซูครั้งแรกแล้วว่าทำไมยูฮวานถึงยอมจีบถึงแม้จะเป็นผู้ชาย
"อึ้งเลยเหรอครับพี่ชาย" ยูฮวานหัวเราะ ก่อนจะพาจุนซูเข้าบ้าน ร่างเล็กยิ้มให้ยูชอนอย่างเป็นมิตร ก่อนจะเดินสวนตามยูฮวานเข้าไป
ยูชอนมองดูร่างเล็กที่หยอกล้อต่อกระซิกกับน้องชายอย่างไม่สบอารมณ์
"หยุดน้า ยูฮวาน อย่าเล่นแบบนี้ มันจั๊กจี้ คิกๆ" จุนซูเอ่ยก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่อถูกยูฮวานจับกดจั๊กจี๋ที่เอว หลังจากที่เขาเผลอไปแซวเรื่องหน้าผากเถิกกว้างของยูฮวาน
"ไม่หยุดครับ จุนซูพูดแบบนั้นผมงอนน้า" ยูชอนเบ้ปาก คำพูดหวานๆนั้นยูฮวานพูดกับผู้หญิงมาหลายต่อหลายคน
"ไม่เอาน่า อย่างอนสิ เดี๋ยวมันก็ยิ่งเถิก อ๊ะ.." จุนซูหัวเราะไม่หยุดเมื่อถูกร่างสูงจั๊กจี๋อีกครั้ง ยูชอนที่ทนเห็นไม่ได้ เผลอวางหนังสือที่อ่านอยู่ลงบนโต๊ะเสียงดัง แล้วเดินออกไปจากห้อง จนสองคนที่อยู่ห่างออกไปสะดุ้งเฮือก
จุนซูมองตามออกไปอย่างเศร้าๆ
"พี่ของยูฮวานคงไม่ชอบเราจริงๆนั่นแหล่ะ" จุนซูเอ่ยขึ้นเบาๆ เขาพยามยิ้มให้และผูกมิตร หวังจะให้ยูชอนยอมรับเขา เพียงแต่ตอนนี้เขาคิดว่ามันคงไม่ได้ผล
"ไม่หรอกครับ จุนซู" ยูฮวานพูดปลอบใจร่างเล็ก พลางลูบผมสีน้ำตาลอ่อนคนตัวเล็กแผ่วเบา มีหรือที่คนช่ำชองในความรักอย่างเขาจะไม่รู้ว่ายูชอนคิดอย่างไร นึกถึงสีหน้าผู้เป็นพี่แล้วก็นึกขำ เพราะพี่ของเขาถึงจะหน้าตาหล่อเหลาไม่แพ้เขา แต่เรื่องความรัก ปาร์คผู้พี่ยังด้อยกว่าอยู่มาก
"แต่พี่ยูชอนเขาทำหน้าไม่พอใจด้วยนะ" เสียงเล็กๆที่เต็มไปด้วยความกังวลเอ่ยขึ้นมา ทำให้ร่างสูงที่คิดอะไรเพลินๆต้องหลุดออกจากภวังค์
"ถึงใครจะว่ายังไง แต่ผมรักจุนซู แค่นั้นก็พอแล้วไม่ใช่เหรอครับ" ยูฮวานหยอดคำหวาน จับคางมนของร่างเล็กให้หันมาสบตา ทำเอาคนตัวเล็กหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ ดวงตาหลบต่ำลงอย่างเขินอาย เลยยิ่งทำให้ยุฮวานอดใจไม่ไหวเลยกับความน่ารักนั้น เขาค่อยๆเชยคางมนขึ้นมา ก่อนจะประทับจูบลงอย่างแผ่วเบา ไม่รุกล้ำเหมือนๆคนอื่นๆที่เคยผ่านมา เพราะเขาอยากถนอมคนตรงหน้านี่ให้นานที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
"หวัดดีครับ" ร่างเล็กเอ่ยทักทายผู้เปิดประตูต้อนรับเขา
"หวัดดี" ยูชอนเอ่ยอย่างเขินๆ เมื่อคนตรงหน้าคือคนที่เขากำลังคิดถึงอยู่พอดี เพราะทุกๆวัน จุนซูจะกลับมาที่บ้านพร้อมๆกันกับยูฮวาน
"แล้วยูฮวานล่ะ" ร่างสูงเอ่ยถาม หลังจากเข้ามาในบ้านได้สักพัก ความเงียบเข้าครอบงำจนเขาอยากจะพดอะไรขึ้นมาทำลายความเงียบ
"เขาไปกับเพื่อนครับ บอกให้ผมกลับคนเดียว" ร่างเล็กบอกน้ำเสียงเศร้าๆ
ยูชอนเห็นแบบนั้นก็ลอบถอนหายใจด้วยความสงสารคนตัวเล็ก ในเมื่อน้องเขาอย่างที่รู้ๆกันอยู่ว่าเป็นเสือผู้หญิงตัวยง การที่จะตกลงคบใครจริงๆจังๆนั้นเป็นเรื่องยาก ถึงแม้กับจุนซูเอง ที่เจ้าตัวบอกว่าจริงจังด้วย แต่สุดท้ายเขารู้ดีว่ามันจะลงเอยด้วยการที่จุนซูจะต้องเจ็บปวด และเมื่อเวลาผ่านไป ความจริงนั้นก็ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ยูฮวานเริ่มไม่ไปรับไปส่งจุนซูเหมือนเช่นเคย บ่อยครั้งที่ยูชอนได้ยินคนตัวเล็กโดนตะคอกจากน้องชาย ทำให้เขายิ่งสงสารจุนซูจับใจ
เวลาผ่านไป ยูฮวานกลับมาถึงบ้านด้วยท่าทางเมาหนัก จุนซูรีบประคองคนรักเข้ามาในบ้าน โดยมียูชอนยืนมองอยู่ห่างๆ
"ยุฮวาน เราบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าดื่มๆ" จุนซูตำหนิ หลังจากแบกยูฮวานที่ดูไม่ได้เข้ามาในห้องนอน
"หนวกหูน่า!!" ยูฮวานตะโกน ก่อนผลักจุนซูออกไป ทำเอาร่างเล็กนิ่งอึ้งพูดไม่ออก เพราะเขาไม่เคยโดนยูฮวานผลักแบบนี้เลย ทำให้ร่างเล็กเริ่มร้องไห้ออกมา
"โธ่เว้ย...อย่าร้องน่า น่ารำคาญ" ยูฮวานพูด ก่อนจะคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของร่างเล็กที่นั่งกับพื้นแล้วเหวี่ยงลงกับเตียง "จะทำให้เงียบเดี๋ยวนี้แหล่ะ"
"หยุดนะ.." จุนซูเอ่ยขณะที่น้ำตายังคงไหลริน ความอ่อนโยนที่เคยมีให้หายไปหมดสิ้น จูบที่เคยทะนุถนอม บัดนี้หื่นกระหายราวกับสัตว์ป่า อ้อมกอดอบอุ่นหายไป เหลือเพียงแค่มือแข็งกระด้างที่ตรึงให้แขนเขาแนบไปกับเตียง จูบที่รุนแรงซุกไซร้ไปตามซอกคอขาวอย่างต้องการ
"หยุดนะ ยูฮวาน" น้ำตาเอ่อล้นเต็มขอบตาสวย เจ็บปวดไปทั่วทั้งใจ ในเมื่อคนที่เคยพร่ำบอกรักกันอยู่ทุกวัน กลับกลายจากหน้ามือเป็นหลังมือ ใช่ว่าเขาจะไม่รู้มาก่อนเลย ทั้งก่อนที่จะตกลงรับรัก กิตติศัพท์คนคนนี้ใช่ย่อยแค่ไหน และเมื่อคบกันแล้ว เวลาผ่านไป คนคนนี้ก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปไม่เหมือนเดิม แต่เมื่อเขารักยุฮวานแล้วตั้งแต่แรกที่เจอ แม้ว่าจะเจ็บปวดแค่ไหนเขาก็ยังจะรัก เพียงแต่วันนี้มันรุนแรงและแย่กว่าที่เคยผ่านๆมา
ยุฮวานเริ่มดึงกางเกงจุนซูให้ลงต่ำ ขณะที่กระเสือกกระสนถอดของตัวเองอย่างรีบร้อน ต้องการเพียงแค่สนองความต้องการของตัวเอง โดยไม่คิดถึงอีกฝ่ายที่น้ำตานองหน้า
"ไม่..." จุนซูหลับตาอย่างเจ็บปวด เมื่อร่างสูงยกขาเรียวขาวที่เปลือยเปล่าขึ้นพาดคอแกร่งของตัวเอง รู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป เพราะหลายต่อหลายครั้งแล้วที่เขายอมมอบทั้งหัวใจและร่างกายให้กับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักคนนี้ จะแตกต่างกันก็เพียงแค่ความรู้สึกที่มันได้เปลี่ยนไปแล้ว
"หยุดนะยูฮวาน" ก่อนที่จะเกิดอะไรขึ้น เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคย เอ่ยขึ้นอย่างหมดสิ้นความอดทน ยูชอนโผล่พรวดเข้ามาให้อง ก่อนจะดึงน้องชายออกมาจากร่างเล็กที่บอบช้ำ
"พี่อย่ายุ่งน่า จุนซูเป็นของผม" ยูฮวานเอ่ยออกมาอย่างหงุดหงิดเพราะอารมณ์ค้าง
"ใช่ แต่พี่ยอมให้นายทำแบบนี้กับเค้าไม่ได้อีกแล้ว ถ้าเค้าไม่ยอม" ยูชอนพูด ก่อนจะเหลือบมองร่างเล็กที่ลุกขึ้นนั่งบนเตียง ดวงตาแดงก่ำเพราะร้องไห้อย่างหนัก ดูแล้วเขาเกิดนึกอยากต่อยน้องชายสักเปรี้ยง ส่วนยูฮวานที่สังเกตเห็นสีหน้าพี่ชายก็ได้แต่หัวเราะเบาๆในลำคอ
"เหอะๆ พี่จะเอาอยู่เหรอ เค้าผ่านผมมาแล้วนะ" สิ้นเสียง ยูชอนก็ต่อยน้องชายเต็มแรงเข้าที่ใบหน้าหล่อเหลาแต่จิตใจโหดร้ายนั่น จนอีกฝ่ายสลบลงไปนอนกับเตียง
ยูชอนมองดูร่างเล็กที่ค่อยๆใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย ใบหน้าดูไร้ความรู้สึกใดๆ ซึ่งดูเลวร้ายยิ่งกว่าร้องไห้มากมายนัก ตอนนี้เขาอยากจะเข้าไปโอบกอดปลอบใจจุนซูเสียเหลือเกิน
"ไม่เป็นไรนะจุนซู" ยูชอนถามอย่างเป็นห่วงคนตัวเล็กจับใจ จุนซูส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะขยับร่างของยูฮวานที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงให้เข้าที่ และจะเดินออกไปจากห้องนอน
ยุชอนเดินตามออกไป มองเห็นร่างเล็กเดินไปหยิบเอาผ้าขนหนูกับกะละมัง ดูก็พอรู้ว่ากำลังจะไปเช็ดตัวให้คนเมาแอ๋บนเตียงนั่น
"หยุดเถอะนะ จุนซู" ยูชอนเอ่ยขึ้นเบาๆ ขวางประตูไว้ จนร่างเล็กต้องเงยหน้าขึ้นมอง
"อย่าทุ่มเมให้หมอนั่นมากไปกว่านี้เลย" เขาเอ่ย แต่ร่างเล็กกลับเพียงแค่ส่ายหัวตอบกลับมาเหมือนเดิม
"ผมรักเค้า" จุนซูพูดเพียงแค่นั้น ยูชอนที่พูดอะไรไม่ออกอีก ก็ได้แต่ปล่อยให้คนตัวเล็กเดินผ่านไป
วันถัดมา ยูฮวานตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัวอย่างหนัก ก่อนจะชำเลืองเห็นใครบางคนนอนฟุบอยู่ข้างๆเตียง
จุนซูนอนซบหน้าลงกับแขน ข้างๆมีผ้าชุบน้ำวางไว้อยู่ เขารู้สึกปวดหัวจนนึกอะไรไม่ออกเลยเมื่อคืนนี้
ยูฮวานลุกออกจากเตียง ก่อนจะเดินไปที่ห้องน้ำ
"ตื่นแล้วเหรอ" ยูชอนถามน้องชายตัวดี
"ครับ ผมจะอาบน้ำละ เดี๋ยวตอนเที่ยงมีนัดกับสาวสวยอีก" ยูฮวานพูดแค่นั้น ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัว
"แล้วจุนซูล่ะ" ยูชอนถามอย่างสะกดกลั้นอารมณ์
"ตื่นเมื่อไหร่บอกให้เขากลับไปได้เลย" ยูฮวานพูดอย่างเบื่อๆ "ของน่ารักๆ ใช้ไปนานๆมันก็เบื่อเหมือนกันนะครับ"
ยูชอนทนไม่ไหว กระชากคอเสื้อน้องชาย
"นายอย่าทำร้ายคนคนนี้" ยูชอนพูด พยามสะกัดกั้นอารมณ์โกรธเต็มที่
"พี่ห้ามผมได้เหรอ" ยูฮวานพูดอย่างร้ายกาจ จ้องตอบกลับพี่ชายอย่างไม่ลดละ ตั้งแต่เด็กเขาได้อย่างที่เขาอยากได้เสมอ ทุกๆคนแม้แต่พี่ชายต่างก็รักและยอมตามใจเขาอยู่แล้ว
"ได้สิ ฉันไม่อยากให้น้องทำตัวเลวๆแบบนี้ โดยเฉพาะกับจุนซู" ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาทนได้ ถ้าจุนซูจะยิ้ม หัวเราะ หรือมีความสุข กับยุฮวาน แต่ถ้าวันไหนจุนซูเกิดต้องเสียใจขึ้นมาเขาจะไม่ปล่อยให้มันเกิดขึ้นอีกต่อไป
ยูฮวานหัวเราะเบาๆ
"รักเค้ามากสินะ" ยูฮวานยิ้มเยาะ "ถ้ารักมาก ผมยกให้ก็ได้...ก็อยู่ที่ว่าเค้าจะยอมเลิกรักผมรึเปล่านะ"
"นายนี่มันเลวจริงๆ ยุฮวาน" ยูชอนอยากจะต่อยน้องไปอีกสักเปรี้ยง
"อย่ามาอีกเลยจุนซู" ยูชอนพูด หลังจากเปิดประตูต้อนรับคนตัวเล็กโดยไร้วี่แววน้องชายอีกตามเคย
"ขอโทษครับ แต่วันนี้ผมจำเป็นต้องอยู่" ร่างเล็กพูดแค่นั้น ก่อนจะถือวิสาสะเดินเข้ามา
ยูชอนมองดูจุนซูที่เดินตรงเข้าไปในครัว ก่อนจะลงมือทำอาหาร จากข้าวของที่หิ้วมา
"หมอนั่นอาจกลับดึกนะ"
"ไม่เป็นไรครับ"
"บางทีอาจไม่กลับเลย"
"ผมจะรอครับ"
"เลิกทำแบบนี้ซักทีเถอะ จุนซู!!" ยูชอนตวาดเสียงดัง เค้าทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ในเมื่อรู้ทั้งรู้ว่ายูฮวานเปลี่ยนไปแล้ว แต่คนคนนี้กลับยืนยันที่จะรัก แม้ตัวเองต้องเจ็บปวด แต่จุนซูไม่รู้อะไรเลยหรือ ว่าเขาเองก็เจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นน้ำตาจุนซู
จุนซูสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงร่างสูงตวาด ก่อนจะก้มหน้าและค่อยๆซบหน้าตัวเองลงกับฝ่ามือเล็ก ร่างบางตัวโยนตามแรงสะอื้นไห้ จนยูชอนรู้สึกผิด
"ผมขอโทษครับ...." จุนซูพูดแค่นั้น ร่างบาง ค่อยๆทรุดลงกับพื้นครัว ร้องไห้ออกมาอย่างสุดที่จะทนได้ต่อไป
ยูชอนค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ร่างเล็ก ก่อนนั่งลงข้างๆ มองดูจุนซูที่ดูผอมซูบไปตั้งแต่เมื่อวันที่เกิดเรื่องวันนั้น ร่างเล็กดูอ่อนแอราวกับจะแตกสลายได้ เขาอยากที่จะปกป้องดูแลคนคนนี้เหลือเกิน
"อย่าร้องนะ" ยูชอนดึงจุนซูเข้ามาไว้ในอ้อมกอดอย่างทะนุถนอมที่สุดเท่าที่จะทำได้ จุนซูที่ยอมเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดยูชอน ขณะที่ยังร้องไห้ไม่หยุด ยิ่งรับรู้ได้ถึงสัมผัสอ่อนโยนของคนตรงหน้าก็ยิ่งทำให้นึกถึงวันเก่าๆที่เขาเคยโดนกอดอย่างอบอุ่นจากอีกคน และเมื่อนึกถึงใบหน้าคนคนนั้น ความเสียใจ และเจ็บปวดก็ถามโถมเข้ามาอย่างห้ามไม่ได้
"อย่าร้อง..." มือหนาลูบผมนิ่มของร่างเล็กอย่างเบามือ เสียงทุ้ม อบอุ่น ที่คอยปลอบโยนจุนซูเสมอมา จนถึงตอนนี้ มันค่อยๆทำให้เขารู้สึกสงบอย่างประหลาด ความรู้สึกและความอ่อนโยนที่ยูชอนมีให้ มันมากพอที่จะส่งถึงจุนซูได้
ยูชอนกอดจุนซูไว้แบบนั้น จุนซูเผลอซบใบหน้าสวยเข้ากับอกแกร่งโดยไม่รู้ตัว เพียงแค่ปราถนาที่จะซึมซับเอาความอบอุ่นจากยูชอนให้เต็มที่ เพื่อปลอบโยนหัวใจที่บอบช้ำ
ยูชอนปล่อยให้เวลาผ่านไปเนิ่นนาน จนรู้สึกว่าคนตัวเล็กเงียบเสียงไป
มือหนาเลื่อนขึ้นมาปัดผมที่ปรกใบหน้าให้เลื่อนออกไป คนตัวเล็กที่หลับตาพริ้ม ทำให้รู้ว่าหลับไป ยูชอนจึงถือโอกาสมองใบหน้าสวยหวานที่เคยแต่งแต้มด้วยรอยยิ้ม แต่ตอนนี้กลับดูเศร้าหมองลงอย่างน่าสงสาร คราบน้ำตายังคงมีให้เห็นริมขอบตา ยูชอนใช้นิ้วเรียวยาวเช็ดมันออกเบาๆ เขาจะไม่ยอมให้คนตรงหน้านี่มีน้ำตาอีกต่อไปแล้ว ถึงจุนซูจะได้ชื่อว่าเป็นคนรักของน้องชาย มันก็ไม่สำคัญอีกต่อไป เพราะถึงอย่างไร เขาก็แคร์ความรู้สึกคนตรงหน้านี้มากกว่า
ยูชอนยกร่างบางลอยสูงจากพื้นอย่างง่ายดาย ก่อนจะเดินตรงไปที่ห้อง และวางจุนซูลงบนเตียงนุ่ม และไม่ลืมที่จะห่มผ้าให้
จุนซูตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงห้องยูฮวาน มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นท้องฟ้าเป็นสีดำมืดสนิท เมื่อเหลือบมองนาฬิกาก็เห็นว่าเกือบจะเที่ยงคืนแล้ว ร่างบางมองผ้าห่มที่คลุมตัวเองไว้ ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง
จำได้เพียงสัมผัสที่อบอุ่นของใครคนหนึ่ง ทะนุถนอมกับเขาเหลือเกิน ชั่ววูบหนึ่งนั้น แทนที่จะคิดถึงหน้ายุฮวาน แต่คนคนหนึ่งที่เด่นชัดเข้ามาในความคิดกลับเป็นอีกคนที่คอยดูแลเขามาตลอดหลายวันนี้
จุนซูเดินออกมาจากห้องนอน ภายในบ้านปาร์คถูกเปิดไฟไว้เพียงบางจุด เหมือนๆเดิมทุกครั้งที่เขาอยู่ที่นี่จนถึงดึก เพียงแต่คืนนี้เขามองเห็นอาหารวางอยู่ที่โต๊ะทานข้าว โดยมีเค้กก้อนหนึ่งมีเทียนจุดและปักไว้โดดเด่นขึ้นมาในความมืด
"ตื่นแล้วเหรอ" เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหลัง จุนซูหันหลับไปมอง
"คุณยูชอน..." จุนซูเอ่ยขึ้น ก่อนจะมองไปที่เค้กที่ตั้งบนโต๊ะอีกครั้ง "นี่มันอะไรกันครับ"
"ก็..." ยูชอนมองดูนาฬิกา "อย่าพึ่งพูดเลย มันจะผ่านวันเกิดนายไปแล้วนะ รีบๆไปเป่าเทียนเร็ว"
จุนซูโดนมือแกร่งจูงเบาๆ ไปที่โต๊ะอาหาร ก่อนที่ยูชอนจะลากเก้าอี้ตรงตำแหน่งเค้กออกมาและมองจุนซูเป็นเชิงบอกให้นั่งลง
จุนซูนั่งลง ก่อนจะรอ
"รออะไรล่ะ เป่าเลยสิ" ยูชอนสงสัยเมื่อคนตัวเล็กยังไม่ยอมเป่าเทียนวันเกิดแบบที่ควรจะเป็น จุนซูหันมามอง ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ
"ไม่ได้ครับ ยังไม่มีใครร้องเพลงวันเกิดให้ผมเลย" จุนซูเอ่ย ทำเอายูชอนทำตัวไม่ถูก
"เอ่อ....แซงอิลซุกกาฮัม..." จุนซูฟังเสียงยูชอนร้องเพลงเพี้ยนๆ อย่างนึกขำจนจบ เขาจึงค่อยเป่าเทียนให้ดับ
"สุขสันต์วันเกิดนะ จุนซู" ยูชอนเอ่ยเบาๆ ทำเอาจุนซูหน้าแดงระเรื่อ ในเมื่อน้ำเสียงยูชอนดูแฝงความหมายพิเศษ
"ขอบคุณครับ" จุนซูพูดแค่นั้น เพื่อกลบเกลื่อนใบหน้าที่ร้อนผ่าว "เอ่อเดี่ยวผม ไปเปิดไฟ..."
"ไม่ต้อง ฉัน..." ยูชอนพูดไม่จบเพราะดันหันหน้าไปชนกับจุนซูที่ลุกขึ้น หน้าผากของพวกเขากระทบกัน ทำให้แต่ละฝ่ายต่างก็หัวเราะออกมา
ใบหน้าของทั้งสองคนอยู่ห่างกันไม่มากนัก แสงไฟจากที่ไกลๆ ทำให้มองเห็นสีหน้าอีกฝ่ายได้ชัดเจนอยู่บ้าง ยูชอนมองสบตาอีกฝ่ายที่ดูเปลี่ยนไปจากเดิม ก่อนจะค่อยๆโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ๆจุนซู จนใบหน้าทั้งสองอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ แต่ยูชอนก็รอแค่เพียงท่าทีจากอีกฝ่าย เมื่อเห็นว่าจุนซูค่อยๆหลับตาลง ยูชอนจึงมอบจุมพิตที่ริมฝีปากอ่อนนุ่มเบาๆ ไม่รุกล้ำ หรือให้ความวาบหวามใดๆ เพียงแต่อ่อนโยน และเต็มไปด้วยความรู้สึก "รัก" เต็มหัวใจ และมันก็เนิ่นนานอยู่แบบนั้น จนจุนซูเป็นฝ่ายผละออกช้าๆ
"เป็นฉันได้มั้ย จุนซู" ยูชอนเอ่ยเบาๆ "ให้ฉันรักนายได้มั้ย"
"ผมจะมั่นใจได้แค่ไหนครับ" จุนซูเอ่ยถาม แต่อีกฝ่ายแทนที่จะตอบ กลับจับมือเขาขึ้นมา แล้ววางมันไว้บนหน้าอกแกร่งด้านซ้าย ก่อนจะมองสะกดจุนซูด้วยสายตาคม แฝงไปด้วยควาจริงจัง และจริงใจ จุนซูยิ้มตอบกลับไปให้ ก่อนจะกอดร่างสูงตรงหน้าแนบแน่น
ยูฮวานทำได้เพียงแค่มองดูทั้งสองคนผ่านประตูที่แง้มไว้ แม้ใบหน้าจะยิ้ม แต่ภายในใจเจ็บปวดรวดร้าวเหลือเกิน ในเมื่อเขาต้องเสียคนที่รักมากที่สุดไปแล้ว
เพราะความที่เป็นเพลย์บอย ผู้หญิงที่เขาเคยมีอะไรด้วยได้ตามมาทวงความรับผิดชอบจากเขา โดยอ้างว่าหล่อนตั้งท้อง ก่อนที่จะรู้ว่ามันไม่เป็นความจริง เขาก็วางแผนที่จะแยกจากจุนซู และมอบให้ยูชอนดูแล ถ้าเขาไม่ยอมเป็นคนเลว ทั้งสองคนนั้นอาจไม่ยอมเปิดเผยความรู้สึกต่อกัน และเมื่อรู้ตัวอีกที มันก็สายไปเสียแล้ว เขาไม่มีหน้าที่จะกลับไปพบจุนซูอีก เมื่อถึงวันเกิดจุนซู ทำได้แค่มองอยู่ห่างๆ และโทรบอกให้พี่ชายรู้
ยูฮวานถอนใจออกมาเบาๆ ก่อนจะปิดประตู ให้ทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน ก่อนที่ตัวเองจะเดินออกไปท่ามกลางความมืด ในใจคิดที่จะหาผู้หญิงสวยๆซักคนมาปลอบใจในคืนนี้ ซึ่งถ้าเป็นรูปหล่อแบบยูฮวานแล้วทำได้ไม่ยากเลย
END